😲 Ze gooide een pan met water over Nadia heen, waar alle gevangenen bij waren. Maar wat ze op de bodem van de pan ontdekte, deed de bewaakster verbleken.
Brigitte gooide de hele pan leeg over Nadia heen. De gevangenen applaudisseerden, ervan overtuigd dat ze Nadia zojuist een goede les had geleerd.
Maar Nadia bewoog niet. Ze keek alleen maar naar de metalen pan.
Door het hete water waren er plotseling drie reeksen cijfers zichtbaar geworden aan de buitenkant van de bodem: 7310, 214 en 4082.
Nadia glimlachte.
— Bedankt, Brigitte. Je hebt me zojuist laten zien waar je alles verstopt.
Brigitte draaide de pan om en riep dat er niets te zien was, maar Nadia had inmiddels al een bewaakster geroepen.
Toen die de cijfers zag, werd ze lijkbleek.
— 4082… Dat was het nummer van Élise Martin.
Élise was een gevangene die officieel twee jaar eerder was overgeplaatst. Nadia wist echter dat er iets niet klopte aan haar verdwijning. Élise was haar zus, en ze had nooit geloofd dat ze zomaar verdwenen was.
Toen Nadia naar het nummer 214 wees, begreep de bewaakster dat ze onmiddellijk actie moesten ondernemen.
Deze cel was al jaren afgesloten. Achter een loszittende baksteen ontdekten ze persoonlijke bezittingen van Élise, evenals een hanger en een klein sleuteltje met het nummer 7310 erop.
Nadia klemde de hanger van haar zus in haar hand.
— Waar past deze sleutel op?
Brigitte keek weg. De oudere bewaakster fluisterde enkele woorden die Nadia het bloed in de aderen deden stollen…
De volledige tekst staat in het artikel in de eerste reactie 👇👇👇.
— Er was vroeger een oude ruimte onder de wasserij, fluisterde de oudere bewaakster. Nummer 7310…
Nadia keek naar het sleuteltje in haar hand. Ze begreep dat de verdwijning van haar zus iets met die plek te maken had.
— Breng me daarheen\! eiste ze.
Brigitte probeerde haar tegen te houden.
— U kunt die deur niet openen\! U weet niet wat daarachter zit\!
De bewaakster keek haar wantrouwig aan.
— Waarom ben je daar zo bang voor, Brigitte?
Niemand antwoordde.
Enkele minuten later stonden Nadia, de bewaakster en twee andere bewakers voor een metalen deur die verborgen zat achter oude rekken. Nadia stak de sleutel in het slot. Er klonk een klik.
De deur ging langzaam open.
Binnen ontdekten ze dozen vol dossiers, verschillende telefoons en tassen met persoonlijke bezittingen. Op een stoffige tafel lag een foto van Élise.
Nadia pakte de foto op met trillende handen.
Op de achterkant stond een zin geschreven:
‘Als Nadia deze plek ontdekt, vertel haar dan dat ik nooit uit eigen wil ben verdwenen.’
Nadia’s ogen vulden zich met tranen.
— Mijn zus is hier geweest… Jullie wisten ervan, nietwaar?
Brigitte boog haar hoofd en kon geen antwoord geven.
Vervolgens opende de bewaakster een dossier met de naam van Élise. Uit de documenten bleek dat ze twee jaar eerder was overgeplaatst. Er werd echter nergens vermeld naar welke gevangenis ze was gebracht.
Plotseling zag Nadia onderaan de laatste pagina een handtekening.
Het was de handtekening van de huidige directeur van de gevangenis.
— Haal hem onmiddellijk hierheen\! beval ze.
Toen de directeur de ruimte binnenkwam, viel zijn blik op de foto. Hij bleef abrupt staan.
— Wie heeft jullie toestemming gegeven om deze ruimte te openen? vroeg hij met trillende stem.
Nadia stapte op hem af.
— Ik wil weten wat er met mijn zus is gebeurd\!
De directeur bleef enkele seconden stil en fluisterde toen:
— Élise heeft deze gevangenis nooit verlaten…
Nadia voelde haar benen bijna onder haar wegzakken.
Maar voordat ze nog een vraag kon stellen, barstte Brigitte in tranen uit en onthulde ze een waarheid die niemand ooit had kunnen vermoeden…
